[ɑjˈdɯn]
MənşəInherited from Proto-Common Turkic *aydïŋ (“light”); see cognates at Ottoman Turkish آیدین (aydın).
Formalardaha aydın(comparative) · ən aydın(superlative) · apaydın(emphatic) · aydını(accusative, definite) · aydınlar(plural) · aydın(nominative, singular) · aydınlar(nominative, plural) · aydını(accusative, definite, singular) · aydınları(accusative, definite, plural) · aydına(dative, singular) · aydınlara(dative, plural) · aydında(locative, singular) · aydınlarda(locative, plural) · aydından(ablative, singular) · aydınlardan(ablative, plural) · aydının(definite, genitive, singular) · aydınların(definite, genitive, plural) · aydınım(first-person, nominative, possessive, singular) · aydınlarım(first-person, nominative, possessive, singular) · aydının(nominative, possessive, second-person, singular)