[mɑˈnɑt]
OriginFrom Russian моне́та (monéta, “coin”), from Polish moneta, from Latin monēta.
Formsmanatı(accusative, definite) · manatlar(plural) · manat(nominative, singular) · manatlar(nominative, plural) · manatı(accusative, definite, singular) · manatları(accusative, definite, plural) · manata(dative, singular) · manatlara(dative, plural) · manatda(locative, singular) · manatlarda(locative, plural) · manatdan(ablative, singular) · manatlardan(ablative, plural) · manatın(definite, genitive, singular) · manatların(definite, genitive, plural) · manatım(first-person, nominative, possessive, singular) · manatlarım(first-person, nominative, possessive, singular) · manatın(nominative, possessive, second-person, singular) · manatların(nominative, possessive, second-person, singular) · manatı(nominative, possessive, singular, third-person) · manatları(nominative, possessive, singular, third-person)