[miˈɾa], [miˈɾaɾ]
OriginInherited from Old Catalan mirar, from Latin mīrārī (“marvel at”).
- to look, to look at, to watch
- to try
Formsmiro(first-person, present, singular) · mirí(first-person, preterite, singular) · mirat(participle, past) · mirar(infinitive) · mirant(gerund) · mirat(masculine, participle, past, singular) · mirada(feminine, participle, past, singular) · mirats(masculine, participle, past, plural) · mirades(feminine, participle, past, plural) · miro(first-person, indicative, present, singular) · mires(indicative, present, second-person, singular) · mira(indicative, present, singular, third-person) · mirem(first-person, indicative, plural, present) · mireu(indicative, plural, present, second-person) · miren(indicative, plural, present, third-person) · mirava(first-person, imperfect, indicative, singular) · miraves(imperfect, indicative, second-person, singular) · mirava(imperfect, indicative, singular, third-person) · miràvem(first-person, imperfect, indicative, plural) · miràveu(imperfect, indicative, plural, second-person)