[suˈma], [suˈmaɾ]
OrigenBorrowed from Medieval Latin summare (“to add up”).
- to add, add up
- reflexiveto join, join up
“Et vols sumar?” — Do you want to join?
Formessumo(first-person, present, singular) · sumí(first-person, preterite, singular) · sumat(participle, past) · sumar(infinitive) · sumant(gerund) · sumat(masculine, participle, past, singular) · sumada(feminine, participle, past, singular) · sumats(masculine, participle, past, plural) · sumades(feminine, participle, past, plural) · sumo(first-person, indicative, present, singular) · sumes(indicative, present, second-person, singular) · suma(indicative, present, singular, third-person) · sumem(first-person, indicative, plural, present) · sumeu(indicative, plural, present, second-person) · sumen(indicative, plural, present, third-person) · sumava(first-person, imperfect, indicative, singular) · sumaves(imperfect, indicative, second-person, singular) · sumava(imperfect, indicative, singular, third-person) · sumàvem(first-person, imperfect, indicative, plural) · sumàveu(imperfect, indicative, plural, second-person)