[t͡siːcɪt]
- vnímat smysly (obvykle čichem, též hmatem či jazykem)
“cítit vůni”
“cítit bolest”
- vnitřně pociťovat
“Cítím, že už mě nemáš rád.”
“cítit strach”
- mít soucit
Tvarycejtit(alternative, dialectal) · cétit(alternative) · citit(alternative) · citiť(alternative) · cítiť(alternative) · cejtiť(alternative) · cítiti(alternative, obsolete) · cítím(indicative, present, singular, first-person) · cítíš(indicative, present, singular, second-person) · cítí(indicative, present, singular, third-person) · cítíme(indicative, present, plural, first-person) · cítíte(indicative, present, plural, second-person) · cítí(indicative, present, plural, third-person) · ciť(imperative, singular, second-person) · ciťme(imperative, plural, first-person) · ciťte(imperative, plural, second-person) · cítil(participle, active, singular, masculine, animate, inanimate) · cítila(participle, active, singular, feminine) · cítilo(participle, active, singular, neuter) · cítili(participle, active, plural, masculine, animate)