[ˈkʰl̥æːjə], [ˈkʰl̥æːæ]
OriginBorrowed from Middle Low German klage, from Proto-West Germanic *klagu.
Formsklagen(definite, singular) · klager(indefinite, plural) · klage(indefinite, nominative, singular) · klagen(definite, nominative, singular) · klager(indefinite, nominative, plural) · klagerne(definite, nominative, plural) · klages(genitive, indefinite, singular) · klagens(definite, genitive, singular) · klagers(genitive, indefinite, plural) · klagernes(definite, genitive, plural) · klag(imperative) · at klage(infinitive) · klager(present) · klagede(past) · klaget(perfect) · klager(active, present) · klages(passive, present) · klagede(active, past) · klagedes(passive, past) · klage(active, infinitive)