[ˈeːklɪç], [ˈeːklɪk]
- Ekel erregend; widerlich
“In dem Raum herrschte ein überaus ekliger Geruch.”
“Ich finde Schnecken eklig.”
Formsekelig(variant) · eklig(positive) · ekliger(comparative) · am ekligsten(superlative) · ekliger(positive, nominative, strong, singular, masculine) · eklige(positive, nominative, strong, singular, feminine) · ekliges(positive, nominative, strong, singular, neuter) · eklige(positive, nominative, strong, plural) · ekligen(positive, genitive, strong, singular, masculine) · ekliger(positive, genitive, strong, singular, feminine) · ekligen(positive, genitive, strong, singular, neuter) · ekliger(positive, genitive, strong, plural) · ekligem(positive, dative, strong, singular, masculine) · ekliger(positive, dative, strong, singular, feminine) · ekligem(positive, dative, strong, singular, neuter) · ekligen(positive, dative, strong, plural) · ekligen(positive, accusative, strong, singular, masculine) · eklige(positive, accusative, strong, singular, feminine) · ekliges(positive, accusative, strong, singular, neuter) · eklige(positive, accusative, strong, plural)