[ˈɪʁdn̩]
Herkunftalthochdeutsch irdīn; gotisch airþeins
- aus gebranntem Ton¹ bestehend/gemacht
“Er nahm sich einen irdenen Teller und legte das Fleisch darauf.”
Formenirden(positive) · irdener(positive, nominative, strong, singular, masculine) · irdner(positive, nominative, strong, singular, masculine) · irdene(positive, nominative, strong, singular, feminine) · irdne(positive, nominative, strong, singular, feminine) · irdenes(positive, nominative, strong, singular, neuter) · irdnes(positive, nominative, strong, singular, neuter) · irdene(positive, nominative, strong, plural) · irdne(positive, nominative, strong, plural) · irdenen(positive, genitive, strong, singular, masculine) · irdnen(positive, genitive, strong, singular, masculine) · irdener(positive, genitive, strong, singular, feminine) · irdner(positive, genitive, strong, singular, feminine) · irdenen(positive, genitive, strong, singular, neuter) · irdnen(positive, genitive, strong, singular, neuter) · irdener(positive, genitive, strong, plural) · irdner(positive, genitive, strong, plural) · irdenem(positive, dative, strong, singular, masculine) · irdnem(positive, dative, strong, singular, masculine) · irdener(positive, dative, strong, singular, feminine)