/kʰlɛkf/
OriginFrom Old Norse kló, from Proto-Germanic *klawō.
Formsklóar(genitive, singular) · kløur(plural) · klógv(indefinite, nominative, singular) · klógvin(definite, nominative, singular) · kløur(indefinite, nominative, plural) · klørnar(definite, nominative, plural) · klógv(accusative, indefinite, singular) · klónna(accusative, definite, singular) · kløur(accusative, indefinite, plural) · klørnar(accusative, definite, plural) · klógv(dative, indefinite, singular) · klónni(dative, definite, singular) · klóm(dative, indefinite, plural) · klónum(dative, definite, plural) · klóar(genitive, indefinite, singular) · klóarinnar(definite, genitive, singular) · klógva(genitive, indefinite, plural) · klógvanna(definite, genitive, plural)
Source: Wiktionary