[spjɔut]
OriginFrom Old Norse spjót, from Proto-Germanic *speutą.
Formsspjóts(genitive, singular) · spjót(plural) · spjót(indefinite, nominative, singular) · spjótið(definite, nominative, singular) · spjót(indefinite, nominative, plural) · spjótini(definite, nominative, plural) · spjót(accusative, indefinite, singular) · spjótið(accusative, definite, singular) · spjót(accusative, indefinite, plural) · spjótini(accusative, definite, plural) · spjóti(dative, indefinite, singular) · spjótinum(dative, definite, singular) · spjótum(dative, indefinite, plural) · spjótunum(dative, definite, plural) · spjóts(genitive, indefinite, singular) · spjótsins(definite, genitive, singular) · spjóta(genitive, indefinite, plural) · spjótanna(definite, genitive, plural)
Source: Wiktionary