/ǔtet͡ɕi/
OriginInherited from Proto-Slavic *uteťi.
- intransitiveto flee, run away
Formsùteći(canonical, perfective) · у̀тећи(Cyrillic) · uteći(infinitive) · -(error-unrecognized-form) · ùtekāvši(error-unrecognized-form) · -(noun-from-verb) · uteknem(present, singular) · utečem(present, singular) · utekneš(present, singular) · utečeš(present, singular) · utekne(present, singular, third-person) · uteče(present, singular, third-person) · uteknemo(plural, present) · utečemo(plural, present) · uteknete(plural, present) · utečete(plural, present) · uteknu(plural, present, third-person) · uteku(plural, present, third-person) · uteći ću(future, future-i, singular) · uteći ćeš(future, future-i, singular)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0