/ɑɾˈɡon/, [ɑɾɡón]
OriginBorrowed from Ancient Greek ἀργόν (argón), neuter of ἀργός (argós, “idle, lazy”), because of its inertness.
Formsargon(romanization) · արգոն(nominative, singular) · արգոններ(nominative, plural) · արգոնի(dative, singular) · արգոնների(dative, plural) · արգոնից(ablative, singular) · արգոններից(ablative, plural) · արգոնով(instrumental, singular) · արգոններով(instrumental, plural) · արգոնում(locative, singular) · արգոններում(locative, plural) · արգոնը(definite, nominative, singular) · արգոնն(definite, nominative, singular) · արգոնները(definite, nominative, plural) · արգոններն(definite, nominative, plural) · արգոնին(dative, definite, singular) · արգոններին(dative, definite, plural) · արգոնս(first-person, nominative, possessive, singular) · արգոններս(first-person, nominative, plural, possessive) · արգոնիս(dative, first-person, possessive, singular)