/kɑˈnon/, [kɑnón], /ɡɑˈnon/
OriginFrom Old Armenian կանոն (kanon).
- rule, regulation, canon
“խախտել կանոնները” — to break the rules
Formskanon(romanization) · կանոն(nominative, singular) · կանոններ(nominative, plural) · կանոնի(dative, singular) · կանոնների(dative, plural) · կանոնից(ablative, singular) · կանոններից(ablative, plural) · կանոնով(instrumental, singular) · կանոններով(instrumental, plural) · կանոնում(locative, singular) · կանոններում(locative, plural) · կանոնը(definite, nominative, singular) · կանոնն(definite, nominative, singular) · կանոնները(definite, nominative, plural) · կանոններն(definite, nominative, plural) · կանոնին(dative, definite, singular) · կանոններին(dative, definite, plural) · կանոնս(first-person, nominative, possessive, singular) · կանոններս(first-person, nominative, plural, possessive) · կանոնիս(dative, first-person, possessive, singular)