/mɑˈtit/, [mɑtít], /mɑˈdid/
OriginBorrowed from Italian matita. Probably coined by the Mekhitarists of Venice.
Formsmatit(romanization) · մատիտ(nominative, singular) · մատիտներ(nominative, plural) · մատիտի(dative, singular) · մատիտների(dative, plural) · մատիտից(ablative, singular) · մատիտներից(ablative, plural) · մատիտով(instrumental, singular) · մատիտներով(instrumental, plural) · մատիտում(locative, singular) · մատիտներում(locative, plural) · մատիտը(definite, nominative, singular) · մատիտն(definite, nominative, singular) · մատիտները(definite, nominative, plural) · մատիտներն(definite, nominative, plural) · մատիտին(dative, definite, singular) · մատիտներին(dative, definite, plural) · մատիտս(first-person, nominative, possessive, singular) · մատիտներս(first-person, nominative, plural, possessive) · մատիտիս(dative, first-person, possessive, singular)