/mund͡ʒ/, [mund͡ʒ], /munt͡ʃ/
OriginFrom Middle Armenian մունջ (munǰ), from Old Armenian մունջ (munǰ).
- dumb, mute
- silent, speechless
- silently
“լուռ ու մունջ” — quietly, silently
Formsmunǰ(romanization) · ամենամունջ(superlative) · մունջ(nominative, singular) · մունջեր(nominative, plural) · մունջի(dative, singular) · մունջերի(dative, plural) · մունջից(ablative, singular) · մունջերից(ablative, plural) · մունջով(instrumental, singular) · մունջերով(instrumental, plural) · մունջում(locative, singular) · մունջերում(locative, plural) · մունջը(definite, nominative, singular) · մունջն(definite, nominative, singular) · մունջերը(definite, nominative, plural) · մունջերն(definite, nominative, plural) · մունջին(dative, definite, singular) · մունջերին(dative, definite, plural) · մունջս(first-person, nominative, possessive, singular) · մունջերս(first-person, nominative, plural, possessive)