/uˈɾu/, [uɾú], /uˈɾu/
OriginLearned borrowing from Old Armenian ուրու (uru).
Formsuru(romanization) · ուրու(nominative, singular) · ուրուներ(nominative, plural) · ուրուի(dative, singular) · ուրուների(dative, plural) · ուրուից(ablative, singular) · ուրուներից(ablative, plural) · ուրուով(instrumental, singular) · ուրուներով(instrumental, plural) · -(locative, singular) · -(locative, plural) · ուրուն(definite, nominative, singular) · ուրուները(definite, nominative, plural) · ուրուներն(definite, nominative, plural) · ուրուին(dative, definite, singular) · ուրուներին(dative, definite, plural) · ուրուս(first-person, nominative, possessive, singular) · ուրուներս(first-person, nominative, plural, possessive) · ուրուիս(dative, first-person, possessive, singular) · ուրուներիս(dative, first-person, plural, possessive)