/vɑˈnel/, [vɑnél], /vɑˈnel/
OriginFrom Old Armenian վանել (vanel), infinitive of վանեմ (vanem); see it for more.
- to repulse, to push away, to drive away
- to repel
Formsvanel(romanization) · վանել(infinitive) · վանում(converb, imperfective) · վանվել(passive) · վանելիս(converb, simultaneous) · -(causative) · վանել(converb, perfective) · վան-(stem) · վանելու(converb, converb-i, future) · վանած(participle, resultative) · վանելիք(converb, converb-ii, future) · վանող(participle, subjective) · վանի(connegative, converb) · վանում եմ(first-person, indicative, present, singular) · վանում ես(indicative, present, second-person, singular) · վանում է(indicative, present, singular, third-person) · վանում ենք(connegative, converb, first-person, indicative, plural, present) · վանում եք(indicative, plural, present, second-person) · վանում են(indicative, plural, present, third-person) · վանում էի(first-person, imperfective, indicative, past, singular)