/ˈfauɲcɪ/
UppruniBorrowed from Middle Low German vangen (“captive”), a past participle of vangen, vān (“to catch”), from Old Saxon fahan.
Beygingarfanga(genitive, singular) · fangar(nominative, plural) · fangi(indefinite, nominative, singular) · fanginn(definite, nominative, singular) · fangar(indefinite, nominative, plural) · fangarnir(definite, nominative, plural) · fanga(accusative, indefinite, singular) · fangann(accusative, definite, singular) · fanga(accusative, indefinite, plural) · fangana(accusative, definite, plural) · fanga(dative, indefinite, singular) · fanganum(dative, definite, singular) · föngum(dative, indefinite, plural) · föngunum(dative, definite, plural) · fanga(genitive, indefinite, singular) · fangans(definite, genitive, singular) · fanga(genitive, indefinite, plural) · fanganna(definite, genitive, plural)