/ˈkʰatla/
UppruniFrom Old Norse kalla, from Proto-Germanic *kalzōną.
- weakto call, name, refer to
“Hann er kallaður Vífill.” — He's called Vífill.
- weakto call, to shout
“„Ég fann höfuð af hrúti
hrygg og gæruskinn.“
Komdu nú og kroppaðu með mér,” — “Krummi croaks outside,
calling his namesake:
‘I found the head of a ram,
backbone and sheepskin.’
Come now and peck with me,
Krummi, my namesake.”
Beygingarkallaði(indicative, past, singular, third-person) · kallað(supine) · kallaður(masculine, nominative, singular) · kölluð(feminine, nominative, singular) · kallað(neuter, nominative, singular) · kallaðir(masculine, nominative, plural) · kallaðar(feminine, nominative, plural) · kölluð(neuter, nominative, plural) · kallaðan(accusative, masculine, singular) · kallaða(accusative, feminine, singular) · kallað(accusative, neuter, singular) · kallaða(accusative, masculine, plural) · kallaðar(accusative, feminine, plural) · kölluð(accusative, neuter, plural) · kölluðum(dative, masculine, singular) · kallaðri(dative, feminine, singular) · kölluðu(dative, neuter, singular) · kölluðum(dative, masculine, plural) · kölluðum(dative, feminine, plural) · kölluðum(dative, neuter, plural)