/mɛn̥t/
OriginFrom Old Norse mennt (“accomplishment”).
- feminineskill, craft
- feminineeducation
Formsmenntar(genitive, singular) · menntir(nominative, plural) · mennt(indefinite, nominative, singular) · menntin(definite, nominative, singular) · menntir(indefinite, nominative, plural) · menntirnar(definite, nominative, plural) · mennt(accusative, indefinite, singular) · menntina(accusative, definite, singular) · menntir(accusative, indefinite, plural) · menntirnar(accusative, definite, plural) · mennt(dative, indefinite, singular) · menntinni(dative, definite, singular) · menntum(dative, indefinite, plural) · menntunum(dative, definite, plural) · menntar(genitive, indefinite, singular) · menntarinnar(definite, genitive, singular) · mennta(genitive, indefinite, plural) · menntanna(definite, genitive, plural)