/ˈmɪnːa/
- form-of, genitive, indefinite, neuter, pluralindefinite genitive plural of minni
- form-of, genitive, pluralgenitive plural of minn
- impersonal, weakto cause to think/believe with accusative or (occasionally) dative ‘someone’ (idiomatically translated as "think, believe, seem to remember" with the accusative object as the subject)
“Mig minnir að svo sé.” — I seem to remember so.
“Mig minnir að hún kunni forritun.” — I believe she knows programming.
- weakto remind
Beygingarminnti(indicative, past, singular, third-person) · minnt(supine) · minntur(masculine, nominative, singular) · minnt(feminine, nominative, singular) · minnt(neuter, nominative, singular) · minntir(masculine, nominative, plural) · minntar(feminine, nominative, plural) · minnt(neuter, nominative, plural) · minntan(accusative, masculine, singular) · minnta(accusative, feminine, singular) · minnt(accusative, neuter, singular) · minnta(accusative, masculine, plural) · minntar(accusative, feminine, plural) · minnt(accusative, neuter, plural) · minntum(dative, masculine, singular) · minntri(dative, feminine, singular) · minntu(dative, neuter, singular) · minntum(dative, masculine, plural) · minntum(dative, feminine, plural) · minntum(dative, neuter, plural)