/ˈpʰan̥ta/
UppruniA 17th-century borrowing from Middle Low German panden (“to pledge”); compare Dutch pand (“house; pledge, pawn”).
Beygingarpantaði(indicative, past, singular, third-person) · pantað(supine) · pantaður(masculine, nominative, singular) · pöntuð(feminine, nominative, singular) · pantað(neuter, nominative, singular) · pantaðir(masculine, nominative, plural) · pantaðar(feminine, nominative, plural) · pöntuð(neuter, nominative, plural) · pantaðan(accusative, masculine, singular) · pantaða(accusative, feminine, singular) · pantað(accusative, neuter, singular) · pantaða(accusative, masculine, plural) · pantaðar(accusative, feminine, plural) · pöntuð(accusative, neuter, plural) · pöntuðum(dative, masculine, singular) · pantaðri(dative, feminine, singular) · pöntuðu(dative, neuter, singular) · pöntuðum(dative, masculine, plural) · pöntuðum(dative, feminine, plural) · pöntuðum(dative, neuter, plural)