[ˈmaj.jɔr], [ˈmaː.jor]
OriginFrom Proto-Italic *magjōs, from Proto-Indo-European *méǵh₂yōs, from *meǵh₂- (“great”) + *-yōs (comparative suffix).
- comparative, declension-3, form-ofcomparative degree of magnus
“[…] domum meam maiōribus praesidiīs mūnīvī atque firmāvī, […] .” — […] I fortified and strengthened my home with greater defenses, […] .
“Quamquam Africanus maiorem laudem meo iudicio assequebatur.” — Yet, in my judgment, Africanus earned the greater praise.
- declension-3, in-plural, masculineancestors, forefathers; advanced in years, the aged; the elders
“Ergo illum, qui haec fecerat, Rudinum hominem, maiores nostri in civitatem receperunt.” — Therefore Ennius, who composed these poems, although a man from Rudiae, our ancestors granted him citizenship.
“‘hinc sua maiōrēs tribuisse vocābula Maiō
tangor et aetātī cōnsuluisse suae.’
‘‘Because of this, the ancestors granted their name to May,
I have come to grasp, and in regard to their own old age.’’
(T”
- Medieval-Latin, declension-3, masculineA mayor (a leader of a city or town).
Formsmaius(neuter) · maximus(superlative) · maxumus(superlative) · maior(feminine, masculine, nominative, singular) · maius(neuter, nominative, singular) · maiōrēs(feminine, masculine, nominative, plural) · maiōra(neuter, nominative, plural) · maiōris(feminine, genitive, masculine, neuter, singular) · maiōrum(feminine, genitive, masculine, neuter, plural) · maiōrī(dative, feminine, masculine, neuter, singular) · maiōribus(dative, feminine, masculine, neuter, plural) · maiōrem(accusative, feminine, masculine, singular) · maius(accusative, neuter, singular) · maiōrēs(accusative, feminine, masculine, plural) · maiōrīs(accusative, feminine, masculine, plural) · maiōra(accusative, neuter, plural) · maiōre(ablative, feminine, masculine, neuter, singular) · maiōrī(ablative, feminine, masculine, neuter, singular) · maiōribus(ablative, feminine, masculine, neuter, plural) · maior(feminine, masculine, singular, vocative)