[ˈwiːl.la], [ˈvil.la]
OriginFrom Proto-Italic *weikslā, a nominal from Proto-Indo-European *weyḱ- (“settlement”) with an instrument/concrete-noun deverbal suffix *-slo- also found in pālus, vēlum. Related to vīcus (“row of houses; village”), vīcīnus (“neighbour”).
- declension-1country house; villa
- declension-1estate, farm
- Medieval-Latin, declension-1a city
“VILLA, Civitas, Gallis Ville. Ita usurpasse videtur Rutilius Numatianus in Itiner. dum oppida à civitatibus distinguit, & ortas civitates ex oppidis indicat:”
Formsvīlla(canonical, feminine) · vīllae(genitive) · vīlla(nominative, singular) · vīllae(nominative, plural) · vīllae(genitive, singular) · vīllārum(genitive, plural) · vīllae(dative, singular) · vīllīs(dative, plural) · vīllam(accusative, singular) · vīllās(accusative, plural) · vīllā(ablative, singular) · vīllīs(ablative, plural) · vīlla(singular, vocative) · vīllae(plural, vocative) · veilla(alternative) · vēlla(alternative)
Source: Wiktionary