/blan/, [blɑn]
OriginFrom Proto-Germanic *blindaz.
- blind (unable to see)
- blind (failing to notice or perceive)
- tarnished, dull, cloudy
Formsblannen(masculine) · blannt(neuter) · méi blann(comparative) · am blannsten(superlative) · hien ass blann(masculine, predicative, singular) · si ass blann(feminine, predicative, singular) · et ass blann(neuter, predicative, singular) · si si blann(plural, predicative) · si sinn blann(plural, predicative) · blannen(accusative, attributive, masculine, nominative, singular, with-determiner) · blann(accusative, attributive, feminine, nominative, singular, with-determiner) · blannt(accusative, attributive, neuter, nominative, singular, with-determiner) · blann(accusative, attributive, nominative, plural, with-determiner) · blannen(accusative, masculine, nominative, singular, without-determiner) · blann(accusative, feminine, nominative, singular, without-determiner) · blannes(accusative, neuter, nominative, singular, without-determiner) · blanner(accusative, nominative, plural, without-determiner) · blannen(dative, masculine, singular, with-head) · blanner(dative, feminine, singular, with-head) · blannen(dative, neuter, singular, with-head)