ɕmʲjɛ̇t͡ɕ, śmʹi ̯ėć
- coś do wyrzucenia, odpadek
“Od frontu i z tyłu znajdowały się drzwi i sienie, przed któremi gniły kałuże pomyj i leżały kupy śmieci”
- colloquial, metaphoricrzecz bezwartościowa
“Nie kupuj tego – to pewnie śmieć! Za taką cenę nie możesz dostać nic trwałego.”
- mieć odwagę, śmiałość
“Z panną widywał się często, zakochiwał się w niej coraz głębiej, ale nigdy nie śmiał mówić o miłości”
“Śmiesz mnie o to prosić po tym, co przedwczoraj zrobiłeś?”
- imperative, person2. lp od: śmiecić
“Nie śmieć tutaj! Dopiero co posprzątałam.”
Formyśmiecia(genitive, singular) · śmieciowi(dative, singular) · śmieciem(instrumental, singular) · śmieciu(locative, singular) · śmieciu(vocative, singular) · śmieci(nominative, plural) · śmiecie(nominative, plural) · śmieci(genitive, plural) · śmieciom(dative, plural) · śmieci(accusative, plural) · śmieciami(instrumental, plural) · śmieciach(locative, plural) · śmieci(vocative, plural) · śmiecie(vocative, plural) · śmiem(singular, first-person, present) · śmiesz(singular, second-person, present) · śmie(singular, third-person, present) · śmiemy(plural, first-person, present) · śmiecie(plural, second-person, present) · śmią / śmieją(plural, third-person, present)