ˈbãnda, bãnda
Pochodzenieniem. Bande z franc. bande z wł. banda („oddział wojska z własnym sztandarem”)
- zorganizowana grupa przestępcza
“Gdy pewnego razu szedłem na zbiórkę harcerską, zaatakowała mnie banda.”
- humorous, metaphorickilkoro ludzi, których łączy np. podobieństwo, zainteresowania, przeżycia, żyjących podobnie
“Doskonale nadaje się do dzikich pląsów o zachodzie słońca, wespół w zespół z bandą przyjaciół na dobre i na złe.”
- metaphoricduża i uciążliwa grupa ludzi
“Banda idiotów gra w piłkę przed moimi drzwiami!”
- ochronna bariera wzdłuż jezdni
- ochronne ogrodzenie okalające miejsce odbywania konkurencji sportowych
“W ubiegłym tygodniu w lidze szwedzkiej Rosjanin doprowadził do karambolu, który gdyby nie dmuchana banda skończyłby się tragicznie.”
Formybandy(genitive, singular) · bandzie(dative, singular) · bandę(accusative, singular) · bandą(instrumental, singular) · bandzie(locative, singular) · bando(vocative, singular) · bandy(nominative, plural) · band(genitive, plural) · bandom(dative, plural) · bandy(accusative, plural) · bandami(instrumental, plural) · bandach(locative, plural) · bandy(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik