ˈbɛkɔ̃n, bekõn
- odpowiednio przygotowana półtusza z młodego tucznika (lub jej część)
- wędzonka z bekonu (1.1)
“Na śniadanie jemy zwykle jajka na bekonie.”
- tucznik przeznaczony na półtusze i wędzonkę
Formybekony(nominative, plural) · bekonu(genitive, singular) · bekonów(genitive, plural) · bekonowi(dative, singular) · bekonom(dative, plural) · bekony(accusative, plural) · bekonem(instrumental, singular) · bekonami(instrumental, plural) · bekonie(locative, singular) · bekonach(locative, plural) · bekonie(vocative, singular) · bekony(vocative, plural) · bekona(genitive, singular) · bekona(accusative, singular)
Źródło: Wikisłownik