blãŋk, blãŋk
Pochodzenieniem. dial. blanke, niem. Planke (dyl, gruba deska) < p.łac. planca (deska)
- sztywna, gładka i wyprawiona skóra do wytwarzania siodeł i innych produktów rymarskich
- jeden występ w blankach
- w grach słownych: płytka bez litery
- gw. (Górny Śląsk) całkiem, całkowicie
“Murzyn to je blank czorny człowiek.”
- gw. (Górny Śląsk) czysty
- gw. (Górny Śląsk) oczywisty