ˈt͡ʃapa, čapa
- augmentativeod: czapka
- reg. warmiński człowiek wybitnie niezdarny, ciamajda
- dialectalprzestępcza głowa, czaszka
- dialectalprzestępcza kara śmierci, wyrok śmierci
- dialectalkonspiracyjno-partyzancka rozstrzelanie
- słomiane przykrycie tradycyjnego ula
- warstwa mineralna bądź gazowa w górnej części jakiegoś złoża
- zob. czapa lodowa
- zob. czapa kominowa
Formyczapy(genitive, singular) · czapie(dative, singular) · czapę(accusative, singular) · czapą(instrumental, singular) · czapie(locative, singular) · czapo(vocative, singular) · czapy(nominative, plural) · czap(genitive, plural) · czapom(dative, plural) · czapy(accusative, plural) · czapami(instrumental, plural) · czapach(locative, plural) · czapy(vocative, plural)