ˈduɕit͡ɕ, duśić
- tamować oddychanie, zaciskając gardło lub usta i nos
“Złapał ją za gardło i zaczął dusić.”
- podrażniać drogi oddechowe
“Strażaków dusił gryzący dym.”
- gotować pod przykryciem, w niewielkiej ilości tłuszczu lub wody
“Gulasz należy dusić na małym ogniu przez około pół godziny.”
- metaphorico uczuciach tłumić, powstrzymywać
“Nic nie odpowiedziała, dusząc w sobie płacz.”
- dusić (1.1) jeden drugiego, wzajemnie
- ginąć z braku powietrza
- o potrawach: być duszonym (1.3)
- metaphoricnie wytrzymywać czegoś
Formyduszę(singular, first-person, present) · dusisz(singular, second-person, present) · dusi(singular, third-person, present) · dusimy(plural, first-person, present) · dusicie(plural, second-person, present) · duszą(plural, third-person, present) · dusiłem(singular, first-person, past) · dusiłeś(singular, second-person, past) · dusił(singular, third-person, past) · dusiliśmy(plural, first-person, past) · dusiliście(plural, second-person, past) · dusili(plural, third-person, past) · dusiłam(singular, first-person, past) · dusiłaś(singular, second-person, past) · dusiła(singular, third-person, past) · dusiłyśmy(plural, first-person, past) · dusiłyście(plural, second-person, past) · dusiły(plural, third-person, past) · dusiłom(singular, first-person, past, potential, rare) · dusiłoś(singular, second-person, past, potential, rare)
Źródło: Wikisłownik