ˈdɨ̃mʲit͡ɕ, dỹmʹić
Pochodzeniepol. dym + -ić
- wydzielać dym
“Kominy pobliskiej fabryki cały czas dymią i brak nam świeżego powietrza na osiedlu.”
- colloquialszukać okazji do bójki
“Co jest, koleś? Dymisz?”
- wydzielać dym
“Zobacz, coś tam się dymi w kącie.”
Formydymię(singular, first-person, present) · dymisz(singular, second-person, present) · dymi(singular, third-person, present) · dymimy(plural, first-person, present) · dymicie(plural, second-person, present) · dymią(plural, third-person, present) · dymiłem(singular, first-person, past) · dymiłeś(singular, second-person, past) · dymił(singular, third-person, past) · dymiliśmy(plural, first-person, past) · dymiliście(plural, second-person, past) · dymili(plural, third-person, past) · dymiłam(singular, first-person, past) · dymiłaś(singular, second-person, past) · dymiła(singular, third-person, past) · dymiłyśmy(plural, first-person, past) · dymiłyście(plural, second-person, past) · dymiły(plural, third-person, past) · dymiłom(singular, first-person, past, potential, rare) · dymiłoś(singular, second-person, past, potential, rare)