d͡ʑɡat͡ɕ, ʒ́gać
- uderzać lub pchać czymś spiczastym i/lub ostrym
“Bandyta dźgnął nożem przypadkowego przechodnia.”
- datedjeść długo i żarłocznie
Formydźgam(singular, first-person, present) · dźgasz(singular, second-person, present) · dźga(singular, third-person, present) · dźgamy(plural, first-person, present) · dźgacie(plural, second-person, present) · dźgają(plural, third-person, present) · dźgałem(singular, first-person, past) · dźgałeś(singular, second-person, past) · dźgał(singular, third-person, past) · dźgaliśmy(plural, first-person, past) · dźgaliście(plural, second-person, past) · dźgali(plural, third-person, past) · dźgałam(singular, first-person, past) · dźgałaś(singular, second-person, past) · dźgała(singular, third-person, past) · dźgałyśmy(plural, first-person, past) · dźgałyście(plural, second-person, past) · dźgały(plural, third-person, past) · dźgałom(singular, first-person, past, potential, rare) · dźgałoś(singular, second-person, past, potential, rare)