ˈjãnɛk, i ̯ãnek
- diminutiveimię męskie od: Jan
“Śliczne córki nauczyciela śpiewały do wtóru ojcowskim skrzypkom. Starszej, Pelagii, przelotnej sympatii (bo czołową adresatką „tęsknot” gimnazjalistów była panna Olimpia Drwęska, o iście olimpijskiej ”
“Intryga Janka miała opłakane skutki.”
“Panie Janku, proszę naprawić faks! Znów zaciął się papier.”
FormyJanka(genitive, singular) · Jankowi(dative, singular) · Janka(accusative, singular) · Jankiem(instrumental, singular) · Janku(locative, singular) · Janku(vocative, singular) · Jankowie(nominative, plural) · Janków(genitive, plural) · Jankom(dative, plural) · Janków(accusative, plural) · Jankami(instrumental, plural) · Jankach(locative, plural) · Jankowie(vocative, plural)