ˈkaduk, kaduk
Pochodzeniełac. caducus → bezpański
- datedspadek pozostawiony bez dziedziców
“Kaduk w średniowieczu przypadał władcy.”
- datedpadaczka
“Stryjec całe życie cierpiał na kaduk.”
- dateddiabeł, czart
“Widocznie kaduk mnie opętał i nosił. Ale z duszą chrześcijańską nie tak to łatwo; odpiąłem ja kurtkę, sięgam pod koszulę, a szkaplerz na wierzch wykładam i z dobrą miną znowu ku drodze zawracam”
Formykaduka(genitive, singular) · kadukowi(dative, singular) · kadukiem(instrumental, singular) · kaduku(locative, singular) · kaduku(vocative, singular) · kaduki(nominative, plural) · kaduków(genitive, plural) · kadukom(dative, plural) · kaduki(accusative, plural) · kadukami(instrumental, plural) · kadukach(locative, plural) · kaduki(vocative, plural) · kaduka(accusative, singular)
Źródło: Wikisłownik