ˈkãnɔ̃n, kãnõn
Pochodzeniełac. canon < gr. κανών → reguła, wzorzec
- ogólnie przyjęta zasada czy wzorzec (postępowania, estetyki, itp.)
“Najstarszy i najdłużej obowiązujący był kanon sztuki starożytnego Egiptu.”
- lista norm, zasad, tekstów o podstawowym znaczeniu
“Tej powieści nie ma już w kanonie lektur szkolnych.”
- Biblicalzamknięty zbiór ksiąg uznany w Kościele za natchnione
“W czasach Chrystusa nadal nie było całkowitej pewności co do kanonu i kanoniczności pewnych ksiąg.”
- forma muzyczna z powtarzającym się tematem
“Bardzo lubię słuchać kanonów z Taizé.”
- pojedynczy przepis w kodeksie
“Zgodnie z kanonem 893, wypada, aby świadkiem był ktoś z chrzestnych bierzmowanego.”
- modlitwa eucharystyczna, część mszy świętej
“Przez ponad tysiąc lat kanon był celebrowany szeptem.”
- datedstopień pisma
“Kanon ma długość 36 punktów typograficznych.”
- datednazwa armaty
“Wypalili do nich z kanonu, ale nic nie wskórali, mury ani drgnęły.”
Formykanonu(genitive, singular) · kanonowi(dative, singular) · kanonem(instrumental, singular) · kanonie(locative, singular) · kanonie(vocative, singular) · kanony(nominative, plural) · kanonów(genitive, plural) · kanonom(dative, plural) · kanony(accusative, plural) · kanonami(instrumental, plural) · kanonach(locative, plural) · kanony(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik