ˈklara, klara
Pochodzeniegw. niem. Klara, niem. Klare
- reg. (Poznań) gw. (Górny Śląsk) Słońce
“Klara blinduje.” — Słońce tak mocno świeci, że oślepia.
- imię żeńskie
“Mam na imię Klara i jestem urzędniczką z Piły.”
“Pani Klaro, czy mogłaby mi pani pomóc?”
FormyKlary(genitive, singular) · Klarze(dative, singular) · Klarę(accusative, singular) · Klarą(instrumental, singular) · Klarze(locative, singular) · Klaro(vocative, singular) · Klary(potential, rare, nominative, plural) · Klar(potential, rare, genitive, plural) · Klarom(potential, rare, dative, plural) · Klary(potential, rare, accusative, plural) · Klarami(potential, rare, instrumental, plural) · Klarach(potential, rare, locative, plural) · Klary(potential, rare, vocative, plural)