Pochodzeniefranc. clerc < łac. clericus < gr. κληρικός < gr. κλῆρος → duchowieństwo
- literary, rareosoba wykształcona trzymająca się z dala od życia politycznego
“Czasy po 2007 roku przejdą do historii polskiej inteligencji jako okres zdrady klerków”
- literaryśredniowieczny student lub magister wędrujący z jednej Alma Mater do drugiej
- datedurzędnik
Formyklerka(genitive, singular) · klerkowi(dative, singular) · klerka(accusative, singular) · klerkiem(instrumental, singular) · klerku(locative, singular) · klerku(vocative, singular) · klerkowie(nominative, plural) · klerków(genitive, plural) · klerkom(dative, plural) · klerków(accusative, plural) · klerkami(instrumental, plural) · klerkach(locative, plural) · klerkowie(vocative, plural) · klerki(depreciative, nominative, vocative, plural)