ˈmãŋkɔ, mãŋko
Pochodzeniewł. manco < łac. mancus → skaleczony
- niedobór towarów lub pieniędzy w sklepie, kasie, magazynie itp. w stosunku do stanu wynikającego z ewidencji
“Co miesiąc nasz premier z Gdańska robi manko na 5 miliardów złotych”
“Hania spowodowała manko, które będzie musiała pokryć z własnej kieszeni.”
Formymanka(genitive, singular) · manku(dative, singular) · mankiem(instrumental, singular) · manku(locative, singular) · manka(nominative, plural) · mank(genitive, plural) · mankom(dative, plural) · manka(accusative, plural) · mankami(instrumental, plural) · mankach(locative, plural) · manka(vocative, plural)