ˈmʲjɛ̃nta, mʹi ̯ẽnta
Pochodzenieprasł. *męta < łac. mentha < gr.
- Mentha, ziele z rodziny wargowych o charakterystycznym zapachu
“Pod płotem rosła mięta pieprzowa.”
- napar, herbata z mięty (1.1)
“Mięta jest smacznym i zdrowym napojem.”
- colloquialcoś nieistotnego, łatwego
“Ten egzamin to mięta. Wszystko umiem na blachę.”
- imiesłów przymiotnikowy bierny, rodzaj żeński, od czasownika: miąć
Formymięty(genitive, singular) · mięcie(dative, singular) · miętę(accusative, singular) · miętą(instrumental, singular) · mięcie(locative, singular) · mięto(vocative, singular) · mięty(nominative, plural) · mięt(genitive, plural) · miętom(dative, plural) · mięty(accusative, plural) · miętami(instrumental, plural) · miętach(locative, plural) · mięty(vocative, plural)