mʲɲix, mʹńiχ
Pochodzeniest.czes. mnich < śwn. munich < łac. monicus < gr. μοναχός → odosobniony
- członek zakonu lub zgromadzenia monastycznego
- członek klasztornej wspólnoty religijnej w religiach niechrześcijańskich
- dialectalosoba zajmująca się kastracją zwierząt
- wypukła dachówka przypominająca kształtem półokrągłe korytko, układana na mniszce
- urządzenie do utrzymywania pożądanego poziomu wody w danym zbiorniku (np. stawie)
- szczyt w polskich Tatrach
“Nie widzieliśmy Mnicha, bo była mgła.”
Formymnicha(genitive, singular) · mnichowi(dative, singular) · mnicha(accusative, singular) · mnichem(instrumental, singular) · mnichu(locative, singular) · mnichu(vocative, singular) · mnisi(nominative, plural) · mnichowie(nominative, plural) · mnichów(genitive, plural) · mnichom(dative, plural) · mnichów(accusative, plural) · mnichami(instrumental, plural) · mnichach(locative, plural) · mnisi(vocative, plural) · mnichy(depreciative, nominative, vocative, plural) · mnichy(nominative, plural) · mnichy(accusative, plural) · mnichy(vocative, plural) · Mnicha(genitive, singular) · Mnichowi(dative, singular)