ˈɔbwɔk, obu̯ok
Pochodzenieprasł. *obolkъ < prasł. *obvolkъ → 'to, co powleka, pokrywa (niebo); chmura, obłok'. Forma prasłowiańska jest jest rzeczownikiem odczasownikowym od prasłowiańskiego przedrostkowego *obvelkti 'oblec' z właściwą starszym rzeczownikom wymianą samogłoski rdzennej *e > *o
- chmura niewielkich rozmiarów
“Za jednym obłokiem sunął śmiało kolejny.”
- zagęszczenie czegoś lotnego w powietrzu
“…pociągnął z fajki raz i drugi. Nowy obłok dymu, energiczniejszy”
- skupisko ciał niebieskich, materii lub gazów, widziane z Ziemi w postaci jasnej plamy
“Być może jakiś czas temu niewielki, choć gęsty obłok materii międzygwiazdowej przesunął się akurat między Psią Gwiazdą a Ziemią, powodując poczerwienienie światła gwiazdy”
Formyobłoki(nominative, plural) · obłoku(genitive, singular) · obłoków(genitive, plural) · obłokowi(dative, singular) · obłokom(dative, plural) · obłoki(accusative, plural) · obłokiem(instrumental, singular) · obłokami(instrumental, plural) · obłoku(locative, singular) · obłokach(locative, plural) · obłoku(vocative, singular) · obłoki(vocative, plural)