Pochodzeniełac. ornare → ozdabiać
- wierzchnia szata liturgiczna prezbiterów
“Proboszcz wyszedł do ołtarza w fioletowym ornacie.”
“W okresie zwykłym kapłan nosi ornat koloru zielonego.”
“Odprawiał bez ornatu, w samej stule.”
- datedworek na materiały agitacyjne (bibułę)
- datedbroń noszona pod wierzchnim ubraniem
Formyornatu(genitive, singular) · ornatowi(dative, singular) · ornatem(instrumental, singular) · ornacie(locative, singular) · ornacie(vocative, singular) · ornaty(nominative, plural) · ornatów(genitive, plural) · ornatom(dative, plural) · ornaty(accusative, plural) · ornatami(instrumental, plural) · ornatach(locative, plural) · ornaty(vocative, plural)