ˈpɔlɔr, polor
Pochodzeniełac. polire → „polerować, wygładzać” lub „bielić”
- kultura towarzyska, dobre maniery, umiejętność właściwego zachowania się
“I rozjarzam się na mgnienie w uśmiechu z tych, co to trzeba mieć ten polor we krwi, żeby zmieścić bez pośpiechu pozdrowienie, mimo energicznego pośpiechu przecież.”
- cecha tego, co jest wykwintne i wytworne
“Ja mówię, że poezji nie ma bez poloru, a polor być nie może tam, gdzie nie ma dworu.”
- obsoletepołysk
Formypoloru(genitive, singular) · polorowi(dative, singular) · polorem(instrumental, singular) · polorze(locative, singular) · polorze(vocative, singular) · polory(nominative, plural) · polorów(genitive, plural) · polorom(dative, plural) · polory(accusative, plural) · polorami(instrumental, plural) · polorach(locative, plural) · polory(vocative, plural)