ˈpukat͡ɕ, pukać
- uderzać czymś lekko w coś, powodując powstanie odgłosu
“Zanim wejdę do cudzego pokoju, zawsze pukam do drzwi.”
- colloquialstrzelać z broni
- colloquialbyć stroną aktywną podczas stosunku seksualnego
- Old-Polishpękać
Formypukam(singular, first-person, present) · pukasz(singular, second-person, present) · puka(singular, third-person, present) · pukamy(plural, first-person, present) · pukacie(plural, second-person, present) · pukają(plural, third-person, present) · pukałem(singular, first-person, past) · pukałeś(singular, second-person, past) · pukał(singular, third-person, past) · pukaliśmy(plural, first-person, past) · pukaliście(plural, second-person, past) · pukali(plural, third-person, past) · pukałam(singular, first-person, past) · pukałaś(singular, second-person, past) · pukała(singular, third-person, past) · pukałyśmy(plural, first-person, past) · pukałyście(plural, second-person, past) · pukały(plural, third-person, past) · pukałom(singular, first-person, past, potential, rare) · pukałoś(singular, second-person, past, potential, rare)