ˈpupʲil, pupʹil
Pochodzeniefranc. pupille z łac. pupillus (chłopiec-sierota)
- osoba lub zwierzę, które ktoś lubi bardziej od innych, wyróżnia ją
“Zanim zaczniemy odchudzać psa, warto odwiedzić weterynarza i zrobić pupilowi okresowe badania, aby mieć pewność, że z jego zdrowiem i ogólną kondycją wszystko w porządku.”
Formypupile(nominative, plural) · pupila(genitive, singular) · pupili(genitive, plural) · pupilów(genitive, plural) · pupilowi(dative, singular) · pupilom(dative, plural) · pupila(accusative, singular) · pupili(accusative, plural) · pupilów(accusative, plural) · pupilem(instrumental, singular) · pupilami(instrumental, plural) · pupilu(locative, singular) · pupilach(locative, plural) · pupilu(vocative, singular) · pupile(vocative, plural)
Źródło: Wikisłownik