ˈrũmak, rũmak
Pochodzenieukr. рума́к < tur.
- rasowy koń wierzchowy
“A jednak stało się! Powiedziałem tej bladolicej dziewczynie, że ją kocham, i jutro slę mego groma Leonarda na siwym rumaku do jej babki z epistołą błagającą, aby wstawiła się za mną do jej matki etc.,”
“W połowie miesiąca boska Selene kąpie się w Oceanie i ubrana w szaty świetliste, zaprzęga jasne rumaki do wozu, z którego lecą dalekie promienie.”
- datedkoń bojowy pochodzący z europejskiej części Turcji
Formyrumaka(genitive, singular) · rumakowi(dative, singular) · rumaka(accusative, singular) · rumakiem(instrumental, singular) · rumaku(locative, singular) · rumaku(vocative, singular) · rumaki(nominative, plural) · rumaków(genitive, plural) · rumakom(dative, plural) · rumaki(accusative, plural) · rumakami(instrumental, plural) · rumakach(locative, plural) · rumaki(vocative, plural)