ˈsuknɔ, sukno
Pochodzenieprasł. *sukъno, rzeczownik utworzony od czasownika prasł. *sukati → skręcać, nawijać nici (por. st.pol. sukać → skręcać razem kilka nitek) < praindoeur. *seu̯-k- od pierwiastka praindoeur. *seu̯- / *su- → giąć, zginać, obracać, skręcać
- gęsta, zgrzebna tkanina wełniana
“Marcinkowski usiadł za stołem, który swym szczytem przylegał do biurka szefa, tworząc wraz z nim literę T. Jego blat był przykryty zielonym suknem, a z każdej strony przystawione były po cztery drewni”
Formysukna(genitive, singular) · suknu(dative, singular) · suknem(instrumental, singular) · suknie(locative, singular) · sukna(nominative, plural) · sukien(genitive, plural) · suknom(dative, plural) · sukna(accusative, plural) · suknami(instrumental, plural) · suknach(locative, plural) · sukna(vocative, plural)