ʃɨfr̥, šyfr̦
Pochodzeniefranc. chiffre → cyfra (pierwsze szyfry opierały się na ciągach liczb) < arab. صفر (od arab. صفر pośrednio pochodzą również słowa cyfra i zero)
- kod znaków, znany tylko niektórym osobom, umożliwiający im komunikację i zabezpieczający przekazywane informacje przed poznaniem przez inne osoby
“Niestety, nie mogliśmy odczytać tej wiadomości, bo spaliła nam się książka z szyfrem.”
- kod, zazwyczaj ciąg cyfr, umożliwiający otwarcie niektórych zamków lub uruchomienie niektórych urządzeń
“Złodziej znał szyfr do sejfu i ukradł ważne dokumenty.”
- colloquialniezrozumiały tekst, niewyraźne pismo
“Nie mogę odczytać tego twojego szyfru!”
Formyszyfru(genitive, singular) · szyfrowi(dative, singular) · szyfrem(instrumental, singular) · szyfrze(locative, singular) · szyfrze(vocative, singular) · szyfry(nominative, plural) · szyfrów(genitive, plural) · szyfrom(dative, plural) · szyfry(accusative, plural) · szyframi(instrumental, plural) · szyfrach(locative, plural) · szyfry(vocative, plural)