WORDLE JĘZYK POLSKI
uczeń
rzeczownik
uczeń—Osoba ucząca się w szkole; szkolny student.
Appeared In
Daily Puzzle #1719 · 4 marca 2026
Daily Puzzle #470 · 2 października 2022
Discussion
No comments yet
ˈut͡ʃɛ̃ɲ, učẽń
noun
- ten, kto się uczy, pobiera naukę“Pierwszego września, co roku uczniowie zaczynają naukę.”
- professionalnajniższy stopień kwalifikacji zawodowych“W piekarni „Pączek” pracuje dwóch uczniów: Marcin i Adrian.”
- kontynuator czyjejś teorii, nauki lub twórczości“Platon był uczniem Sokratesa.”
- ten, który pobiera naukę u mistrza duchowego“To powiedziawszy Jezus wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron”
Formsucznia(genitive, singular) · uczniowi(dative, singular) · ucznia(accusative, singular) · uczniem(instrumental, singular) · uczniu(locative, singular) · uczniu(vocative, singular) · uczniowie(nominative, plural) · uczniów(genitive, plural) · uczni(genitive, plural, rare) · uczniom(dative, plural) · uczniów(accusative, plural) · uczni(accusative, plural, rare) · uczniami(instrumental, plural) · uczniach(locative, plural) · uczniowie(vocative, plural)
Source: Wiktionary — CC BY-SA 4.0
طالبArabicikasleBasqueученикBulgarianalumneCatalanučenikCroatianelevDanishleerlingDutchschoolboyEnglishlernantoEsperantokoolipoissEstonianélèveFrench SchülerGermanμαθητήςGreekתלמידHebrew nemandiIcelandicalumnoInterlinguascolaroItalianがくせいJapanese학생KoreandiscipulusLatinskolnieksLatvianmokinysLithuanianākongaMaorielevNorwegian BokmålelevNorwegian NynorskученикRussianalumnoSpanishmwanafunziSwahilielevSwedishöğrenciTurkishученьUkrainian